ایران در روزهای جنگ و ضرورت همگرایی ملی 

همگرایی ملی، نه یک شعار مقطعی برای روزهای بحران، بلکه ضرورتی برای حفظ آینده کشور است.

می توان با یکدیگر اختلاف داشت، اما دشمن یکدیگر نبود؛ - ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد در شرایط جنگ، جامعه بیش از هر زمان دیگری به همگرایی، همدلی و انسجام نیاز دارد.

جنگ، فارغ از این که از چه زاویه ای به آن نگاه کنیم، واقعیتی است که امنیت، جان و آینده مردمان را تحت تأثیر قرار می دهد و از همین رو، در چنین مقطعی بیش از هر چیز باید به نقاط مشترک و منافع ملی اندیشید.

همگرایی ملی البته به معنای یکسان شدن دیدگاه ها و از میان رفتن اختلاف نظرهای سیاسی و اجتماعی نیست.

جامعه ایران متکثر است و شهروندان آن ممکن است درباره بسیاری از مسائل، از سیاست و اقتصاد گرفته تا شیوه اداره کشور، دیدگاه های متفاوتی داشته باشند.

این تفاوت ها بخشی از واقعیت جامعه است و نمیتوان و نباید آن را انکار کرد.

اما در شرایط بحرانی، آنچه اهمیت دارد این است که بیش از اینکه هست، اختلافات به دشمنی و شکاف اجتماعی تبدیل نشود و همه گروه ها بتوانند بر سر اصولی بنیادین همچون حفظ تمامیت ارضی ایران، حراست از امنیت جان و مال و روان مردم و کاهش رنج و آسیب شهروندان به تفاهم برسند.